Featured

First blog post

This is the post excerpt.

Advertisements

This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers w

hy you started this blog and what you plan to do with it.

post

आईस पत्र

साॅरी आई, आज मी तुला तु कशी आहेस हे विचारणार नाही…कारण मी तुझ्या पोटात असल्यावर तु कशी असणार याची कल्पना आहे मला…दोन मुलीनंतर मी तिसरी मुलगी आहे जी जन्माला येणार की नाही हे सुद्धा नक्की नाही. तुझा उदास चेहरा मला सगळं काही सांगतोय. आजी तर काय एकही संधी सोडत नाही तुला बोलण्याची आणि बोलण्याचा विषय काय? तर तुझ्या दोन मुली आणि आता मी म्हणजे तिसरी मुलगी म्हटल्यावर तर काय, विचारायलाच नको. घरी येणाजाणारयांचा देखिल तोच विषय…काय हो किती मुल आहेत तुम्हाला? मुली किती आहेत हे मात्र कोणी विचारत नाही. आईला मात्र मुलींच भारी कौतुक.ती खुप अभिमानाने सांगते ,मला दोन मुली आहेत. पण तेच आजी मात्र नाक मुरडत म्हणते मुलगा नाही दोन मुलीच आहेत.एखादा मुलगा पाहिजे होता . हा एखादा मुलगा का आणि कशासाठी हवा होता हे मात्र मला आजपर्यंत कळलं नाही.काल एक शेजारची आजी देखिल म्हणाली तुला, की तुला दोन मुलीच आहेत का मुलगा नाही का? आई तु त्यावर उत्तर का गं नाही दील.त्या आजीला पाच मुल असून ती या वयात एकटी राहत आहे .मग काय कामाची गं ही मुल…सांग ना आई तु का आजीचे बोलणे नेहमी चूपचाप ऐकुन घेते…मुली खरच काय असतात हे का सांगत नाही तु त्यांना…माहीती ग आई मला तुझ्या मनाची होणारी तळमळ ,तुझ्या मनात येणारे विविध प्रश्न पण आई मी देखिल तुझीच मुलगी आहे ना…मग तरी सुद्धा.आई तु तरी थोडा विश्वास ठेव ग माझ्यावर आणि येऊ देत मला या जगात मग बघ याच मुली कशा तुझा स्वाभिमान तुझा अभिमान आणि तुझ बळ बनतील.मुलगा म्हणजे वंशाचा दिवा पण त्या दीव्याला जळत ठेवणारी सदैव जळत राहुन प्रकाश देणारी वात म्हणजे मुलगी हे का नाही कळत ग या लोकांना.
आई मला लवकरच या जगात यायचं आहे ग…पण तुला होणारा त्रास नाही बघवत.माझा एक हट्ट समज आई कोणी कितीही काही बोललं तरी तु मात्र तुझ्या मुलींकडुनच बोल.कारण या जगात त्यांच्या विरोधात बोलणारे भरपूर लोक आहेत पण त्यांच्याकडुन बोलणारी फक्त तु आहे .आईवडीलांना व्रूद्धाश्रमात पाठवणारी कित्येक मुल असतील पण वृद्धाश्रमातील लोकांमध्ये आईवडीलांना शोधत जाणारी ती फक्त मुलगीच आहे.

वो मासूम

नन्हीं सी थी वो कली
जो खेलना चाहती थी
हंसना चाहती थी
खुलना चाहती थी लेकिन
खुलने से पहले ही मुरझा गई

जिन हातों में आज खिलौना चाहीए था

वो ही आज उन शैतानो के हात का खिलौना बन गई

और जिस गले मे आज फासीं का फंदा चाहिये था

वो ही फंदा उस मासूम के गले मे बिनवजह ही पड गया

पूरी उम्र पडी थी सामने

अब तक तो वो मासूम शायद

मंदिर और मस्जिद भी न जान सकी

हर एक शैतान का हिसाब करना था

बहुत हिसाब अभी बाकी था

ये लढाई है इंसान की इंसानियत से

वो मासूम अपनी जान गवा बैठी

और हम सिर्फ देखते रह गए

हमे ना मंदिर चाहीए ना मस्जिद चाहे

हमें तो इस मासूम को न्याय देनेवाला कोर्ट चाहिए

डायरी

अडगडीच्या खोलीचा दरवाजा काही कामाकरिता आज उघडण्यात आला. हवेच्या झुळूकीने जुन्या डायरीचे काही पान अचानकच उलटले. त्या पानावरील शब्द कानात गर्दी करत होते.कीतीतरी दीवसानंतर ती डायरी आज उघडली होती.त्यावरील शब्दांना बाहेर पडायची बरीच घाई होती.शेवटी त्या शब्दांची हाक कोणीतरी ऐकली होती आणि त्या खोलीत पडलेली डायरी उघडली होती.शब्दांची ती घुसमट मला जाणवत होती. भुतकाळातील बरयाच गोष्टीची आठवण होत होती. काही गोष्टींमुळे हसायला देखील आलं पण काय माहीती का डोळ्यातुन पाणी पडलं.रडलेल्या गोष्टींवर हसु आलं आणि हसलेल्या गोष्टींवर डोळ्यात पाणी….आयुष्यात समोर चालत असताना देखील त्या डायरीतील शब्दानी बरचं मागे खेचल.कीतीतरी आठवणी दडल्या होत्या त्या डायरीत त्याची पुन्हा एकदा पुनरावृत्ति झाली…ते दीवस पुन्हा एकदा जगायचे होते,परत त्याच आठवणीत रमायचे होते.पण आता बरचं काही बदलेल होत.तरी सुद्धा मन जास्तच खुश होतं.शाळेतील आठवणी जमा करुन पुन्हा काॅलेजमध्ये तेच करायचं होत. काही आठवणी जपुन ठेवायच्या होत्या तर काही विसरायच्या देखील होत्या.दीवसामागुन दीवस जात होते आणि डायरीतील पान आपोआपच उलटत होते.जणू सगळ्या गोष्टी परत जगत आहो अंस वाटायला लागलं.लहान लहान शब्द बरचं काही सांगुन गेले. जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या आणि हवेची ती झूळूक नाहीशी झाली. जुन्या गोष्टीना पूर्णविराम मिळाला आणि आयुष्यातील नविन डायरी पुन्हा सुरु झाली.

Practical जग

जुने दीवस गेलेत आणि हळूहळू नविन दीवस येऊ लागले.हळूहळू सगळं काही बदलायला सुरुवात झाली. मीठापासुन चन्याच्या दाळीपर्यत सगळ्यांचे भाव महागले एवढच नाहीतर लोकांचे भाव देखील वाढले. हे इतक्यातच थांबल नाही तर पुढे नवनवीन शोध लागले. तंत्रज्ञानाचा शोध हा एक मोठा आणि महत्वाचा शोध देखील याच काळात लागला. जग देखील practical व्हायला लागलं.दुरुन लोक फोनवर बोलु लागलेत म्हणून एकमेकांना भेटण्याचं प्रमाण कमी झालं. आवाजचं अंतर कमी झालं असलं तरी मनाचं अंतर मात्र वाढत होतं.सगळ्याच गोष्टी लोकांना सोप्या वाटू लागल्या. मग ते कधी दुरच्या लोकांसोबत बोलण असो कींवा नाती जुळवन असो, सगळं काही झटक्यात व्हायला लागलं. काही दीवस उलटले नाहीतर विविध sms चे अॅप आलेत . यावर तर काय म्हणे टाईपच कराव लागते, म्हणजे फोनच बिल आणि बोलण्याचा त्रास देखील वाचला. जिभेची वाफ करण्याचं काही कामचं उरल नाही.टाईप करुन हात दुखायला लागले म्हणून मग एक sms घ्यायचा काॅपी करुन पेस्ट करायचा मग काय हाताच दुखन देखील कमी झालं. काॅपी पेस्ट केल्याने मेमरी फूल झाली. म्हणून मग डीलीट च्या बटनाचा शोध लागला.डीलीट केल की सगळं नाहीस व्हायच. कधीतरी महत्वाच काही डिलीट झालं की मग undo करायचं. लोकांना या सगळ्या गोष्टीची सवय झाली होती मग लोक या गोष्टीचाउपयोग आपल्या आयुष्यात करायला लागले. एका झटक्यात लोक नाती जोडायची आणि दुसर्याच क्षणाला ती डीलीट करता येत याच देखील विचार करायचे. पण त्यांना तरी कुठे माहीती होत की नात डीलीट केल्याने ते तोडता येऊ शकत पण undo केल्याने परत मिळवता येत नाही. Type केलेल डिलीट करता येत पण बोललेल्या गोष्टी मात्र समोरच्याचा मनातुन मिटवता येत नाही. computer la कमांड परत देता येते आणि आधीची cancel देखील होते पण तोंडातून निघालेली कमांड मात्र cancel होत नाही. sms काॅपी पेस्ट करणं सोप असलं तरी आयुष्यातील कोणत्याच परिक्षेत काॅपी पेस्ट नाही हो करता येत.इथे सगळे उत्तरे Type च करावी लागतात, ते सुद्धा न चुकता… कारण चूकलेल मिटवणार डीलीट च बटन आयुष्याचा कीबोर्ड ला कधी नव्हतच.खरया् आयुष्यात कीतीही चुका झाल्या तरी मात्र समोर जावच लागतं कारण इथे backspace च option नसतं. अस हे जग Practical practical करत नसणार्या गोष्टींमध्ये अडकून पडतं. तंत्रज्ञानाला हे सगळं सहजरीत्या करता येत पण आपल्याला नाही कारण आपल्याला एक सुंदर मन देवाने दील आहे .त्याचा वापर करुन या सगळ्या गोष्टी आपण चूटकीसरशी सांभाळू शकतो, म्हणूनच मित्रांनो आयुष्यात practical पणे जगा पण आयुष्याला practical समजू नका.

अमीर बनना – एक सपना

उलझा उलझा सा हैं ऐ हौसला

बिखरा हुआ हैं एक सपना

न जाने क्यों लोग अमिरी के पीछे पढे है

उम्र कटती गई ख्वाबों में और अमिरी रह गई सिर्फ बातों में

खुशी के पन्ने शायद गुम हो गए

उम्र कट गई और अमिरी और खुशी सिर्फ नाम रह गए

दोनो का एकदूसरे से न कोई वास्ता था और

लोगों का अमिरी मतलब खुशी यहीं मानना था

जज़्बात और रीश्ते अमीर को कहा पता थे

खुशी के तो शायद यही दो हकदार थे

अमीर बनने में जिंदगी बित गई

जिंदगी खतम हो गई और खुशी की चाबी गुम हो गई

पहले खुशी को ठुकराकर अमीर बनना चाहा

अब अमीरी साथ लेकर हम खुशी ढूढने निकल पडे…..

श्रीदेवीजी यांना भावपूर्ण श्रधांजली….

आज दिनांक २५फेब्रुवरी २०१८ सकाळी उठल्यावर लगेच टीव्ही च बटन दाबलं.थोड्या बातम्या एकाव्या म्हणून बातम्याचं चॅनेल लावलं आणि एक धक्कादायकच बातमी समोर आली. “सुपरस्टार अभिनेत्री श्रीदेवी यांच निधन” डोळ्यांवर विश्वास बसला नाही म्हणुन लगेच दुसरं चॅनल लावलं त्यावर पण हीच बातमी…लहानपणी जेव्हा अभिनेता अभिनेत्री म्हणजे काय? हे कळत नसताना ऐकललं नाव म्हणजे श्रीदेवी….अभिनेत्री म्हटल्यावर आईबाबांच्या ओठांवर येणार हे एकमेव नाव….लहानपणापासन एकलेलं नाव आज अचानकच मनाला धक्का देउन गेलं.चित्रपट म्हणजे काय? हे देखील माहीती नव्हतं मग अभिनेत्री म्हणजे काय हा प्रश्नच उदभवत नाही ….चित्रपट कधी बघितला नसतानाही श्रीदेवी म्हटलं की सगळी सिनेमासृष्टीची ओळख व्हायची. आकाशात लखलखणारी ही चांदनी अचानककच गायब व्हावी आणि सगळीकडे काळोख पसरावा अशीच ही परिस्थिती होती.निधन झाल्यावर खरचं आयुष्य संपत असतं का? हा प्रश्न आज पुन्हा मनाला विचारावा वाटला. मनाने खुप सुंदर उत्तर दीले.” एखाद्या व्यक्तिच निधन तेव्हाच होते जेव्हा त्या व्यक्तिची ओळख पुर्णपणे पुसल्या जाते.पण पुसल्या त्याच गोष्ठी जातात ज्या वरवर लिहल्या असतात पण ज्या गोष्टी मनावर कोरल्या असतात त्या पुसण अशक्यच असत.ती व्यक्ति निधनानंतर देखील लाखो लोकांच्या मनात मात्र जीवंत असते….

अशाच अभिनेत्री श्रीदेवीजी याना भावपूर्ण श्रधांजली….

हा टप्पाही येतोच…..

सगळं काही सुरळीत चालू असताना एखाद संकट अचानकच येत. जे होत ते चांगल्यासाठीच म्हणत विसरण्याचा प्रयत्न देखील आपण करतो पण सगळ्या गोष्टी आयुष्यात विसरता येतातच अस नाही. झालेल्या सगळ्या गोष्टी विसरण एवढ सोप असत तर भुतकाळ नावाची गोष्टच राहली नसती. आणि आठवणींची कींमत शुन्यच झाली असती.मागे गेलेल्या गोष्टीना मागेच ठेऊ आणि पुढे जाऊ अस कीत्येकदा म्हटल पण तरीही मागे पाहील्याशिवाय समोरच पाउल टाकता येइना . या टप्पयात खरच सगळं काही हरवल्यासारख वाटत. विचार करायचं म्हटलं तरी जास्त विचार केल्याने शेवटी नैराश्यच पदरी पडतं. आणि परत तेच विचार मनात गर्दी करायला लागतात.